22-03-10

Sterven op de fiets,...

Zaterdag 20 maart vertrokken we met enkele Mont Ventoux'ers om 9u voor een ritje van 110 km richting Vlaamse Ardennen. Alleszins een goeie voorbereiding voor ons avontuur in mei naar de 'kale berg'. Ik had er goeie moed in! Ik dacht dat de conditie niet slecht was niettegenstaande de weinige kilometers in de benen. Maar niets was minder waar! Het was doodgaan,....

Omdat ik ten laatste om 15u terug in Païs moest staan, hadden we besloten STIPT om 9u te vetrekken! Nog niet iedereen was startklaar daarom besloten we reeds te vertrekken, we waren er toch van overtuigd dat ze ons snel zouden inhalen!! Toch zullen we het nog dikwijls mogen horen,...:-)  Op amper 5km van de start viel Dirk al plat. Door de tijdsdruk besloten we na overleg met hem door te rijden. Hij zou ons wel inhalen of de andere groep zou hem wel oppikken! En zo was het,...al bij de eerste bevoorrading waren we terug voltallig!!

Het tempo lag van in het begin vrij hoog. Toch kon ik mooi volgen, zeker zolang het plat en rechtdoor was. Na een kleine 70km begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan. Dit was voor mij dan ook het maximum aantal kilometers dat ik deze winter had gefietst,...

Enkele kilometers na de eerste bevoorrading werd ons een kasseistrook van 2 km voorgeschoteld. Deze heeft me de das omgedaan,...Kasseien en afdalingen zijn duidelijk mijn dada niet!! De kloof tussen mij en de groep werd zienderoge groter en groter,..Het parcours werd steeds heuvelachtiger, er kwamen meer bochten en afdalingen. Ik vrees dat mijn remmen snel zullen vervangen mogen worden:-) De schrik bij de afdalingen, het remmen in de bochten, de vermoeidheid bij de beklimmingen, de afgunst bij de kasseien zorgden ervoor dat ik zowel fysiek als mentaal een 'krak' kreeg. De eerst volgende col 'De leeberg' beklom ik nog puur op karakter, de daaropvolgende kortere 'col' met kasseien  was er teveel aan,... Het was sterven op de fiets!!

Telkens ik boven (of beneden) kwam stond de groep me mooi op te wachten. Verschrikkelijk als je weet dat net IK degene was die niet kon wachten bij de start en Dirk  heb achtergelaten toen hij platviel. Maar 'samen uit samen thuis' zo klonk het:-) Achteraf gezien ben ik blij dat ze bij me zijn gebleven. Ik vrees dat mijn fiets er anders wel eens zou gevlogen zijn,...:-)

Was het door de schrik bij de afdalingen, te weinig te eten of drinken, geen klimervaring,...Ik zoek zeker geen excuus! Het ging voor geen meter!! Trainen in de Vlaamse Ardennen is duidelijk iets anders dan rechte stukken langs het water, lekker ontspannen op het triathlonstuur in het wiel van één of andere toerist,...:-) Ik zal nog enkele trainingen mogen doen in de Vlaamse Ardennen vooraleer ik die 'kale Berg' zal kunnen trotseren!

Chapeau voor Els, Katleen, Marleen en Sophie die wel hun mannetje stonden tussen al die mannen!!! Als ik weet dat ze misschien wel minder kilometers in de benen hebben dan ik, kan ik  alleen maar besluiten dat ik nog veel zal moeten trainen om mee te kunnen met deze dames!!

Hopelijk helpt het weekje training in Frankrijk om mijn angst te overwinnen bij de afdalingen en de cols te trotseren:-)

Gelukkig is mijn ventje ook terug beginnen trainen en kan hij me de kneepjes van het vak een beetje leren! Liefde is,...samen trainen in de Vlaamse Ardennen:-) 

19:31 Gepost door Flootje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.